Toegegeven, ik heb vandaag meerdere keren in huilen uit willen barsten toen leerlingen niet kwamen opdagen om na te blijven. Ook tijdens het surveilleren tijdens het nablijven zat ik af en toe te trillen, omdat leerlingen me aan het testen waren en ik moeite had om mijn rug recht te houden.
Maar ik heb ook genoten van de leerlingen die zonder morren hun strafwerk schreven. Omdat ze moesten nablijven kon ik ze eens los van de groep zien en had ik voor- en achteraf de kans om een praatje te maken.
Ik vind het verschrikkelijk jammer dat mijn klassen zo pittig zijn, dat ze mijn grenzen opzoeken, brutaal tegen me zijn. Op deze manier krijg ik niet de kans om ze te leren kennen, hun leuke kanten te zien, van ze te gaan houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten