Tussen alle ordeproblemen en drukte door heb ik ook ontzettend veel genietmomentjes op mijn werk.
Bijvoorbeeld door een opbloeiende vriendschap tussen twee flinke autisten. Sinds kort zit er in de klas die met mijn klas samen gymt een nieuwe leerling. Zonder dat ik het gemerkt heb heeft mijn zware autist deze nieuwe leerling gevonden, en dat binnen een dag!
Op de terugweg van de gymzaal naar school liepen ze samen achter mij, en het schaterlachen van mijn leerling tijdens het moppentappen met de nieuwe leerling maakte me warm vanbinnen.
Woensdag wist hij me tijdens de ochtendpauze nog meer te verbazen. Hij kwam in de 'grote' aula zitten, in plaats van zijn gebruikelijke keus 'de stilte aula'. Mijn leerling en zijn nieuwe vriend hebben elkaar gevonden! Voluit kletsend en zonder oog voor de wereld om hun heen hadden ze lol met elkaar. Van kletsen ging het over op een spelletje 'boos kijken en niet lachen' waarbij ze eng dicht bij elkaar kwamen, er vreemd uitzagen en erg hun best deden om boos te kijken en de ander van zijn stuk te brengen.. Erg vreemd om te zien, maar het plezier straalde om het tweetal heen!
Gefascineerd heb ik het tafereel bekeken, mijn thee was vergeten en koud. En wat ben ik blij dat mijn ODD'ers, die nog geen 3 meter verderop zaten, hun aandacht bij het tafeltennisspelletje hielden en geen enkele lullige opmerking maakten over het ietwat vreemde gedrag van hun klasgenoot!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten