J.: De ouders van

Afgelopen week was er ouderavond op school. Ik keek er al een tijdje naar uit. Grotendeels uit nieuwsgierigheid naar de ouders van de leerlingen, maar ik was ook benieuwd naar de visie van ouders op school. Ouders kunnen via internet drie gesprekken aanvragen en daarbij alvast aangeven wat voor vragen ze hebben. In bijna drie uur tijd hebben mijn stagebegeleidster en ik ongeveer vijftien leerlingen besproken. Soms was er één ouder, meestal twee, maar ook drie. Tijdens de gesprekken probeerde ik niet alleen aapjes te kijken, maar luisterde ik aandachtig naar de vragen die de ouders stelden en raak ik geëmotioneerd van de inspanning die de ouders leveren om hun kind beter te laten leren. De tien minuten vliegen om en we moeten de ouders na iedere bel vriendelijk de klas uit werken.

De vragen die voorbij kwamen varieerden van: “Hoe gaat het met …?”, “Scoort … gemiddeld?” tot “Hoe kunnen we … ondersteunen/aanpakken?” Er blijkt weer hoeveel kinderen er worstelen met dyslexie. Dit uit zich niet alleen bij Nederlands, maar ook, en vooral, bij de vreemde talen. Er zijn kritische ouders bij en ouders die alleen maar even kennis willen maken met de docent/mentor van hun kind. De ouders accepteerden mijn aanwezigheid, richtten zich regelmatig tot mij in de gesprekken en mijn stagebegeleidster sprak in termen van ‘wij’ als het op het gedrag van de leerlingen aankwam.

Zo nu en dan dwaalde ik af naar mijn eigen middelbareschooltijd. Wat voor vragen stelde mijn moeder destijds? Ik kan me niet herinneren dat ze zich veel met school bemoeide. Behalve als ik op het matje werd geroepen. Er was een tijd dat we niet alleen een gesprek met mijn mentor hadden, maar ook met de directeur. Alles is goed gekomen en ik heb op mijn sloffen de havo afgerond. Inmiddels ben ik bezig met mijn derde vervolgopleiding.

Hoe zal het deze kinderen vergaan? De volgende dag moet ik mijn best doen om ze niet allemaal te knuffelen. De leerlingen lijken het vreselijk te vinden dat ik hun ouders heb gezien. Ikzelf heb het gevoel dat ik de leerlingen door deze ontmoetingen nog beter heb leren kennen. Ik merk dat ik ze anders benader in de les. Iedere leerling is anders en leert anders. Maar we vinden allemaal onze weg.