Vandaag heb ik me voor het eerst laten uitdagen door een leerling. In een kwt-uur heb je leerlingen uit drie verschillende leerjaren en zes verschillende klassen bij elkaar. De meeste leerlingen ken ik wel, maar ik heb niet met iedereen een even goede band. Dat kan ook niet. Toen ik een van de leerlingen aan het werk wilde zetten, kreeg ik een grote mond die me allerminst beviel. De leerling in kwestie heeft geen schoon dossier, dat was mij bekend. Ik heb mijn eisen herhaald, maar de leerling weigerde te luisteren. Dat ging even door waarop ik hem vriendelijk naar de gang verwees. De leerling weigerde dat en bleef zijn gedrag stug volhouden, dus heb ik zijn spullen zelf naar de gang gebracht. Nog steeds geen effect. Ondertussen wachtte de klas mijn reactie uiteraard vol spanning af. Ik probeerde de leerling te negeren, maar verwees hem later toch weer naar de gang. Ook zonder effect. Toen mijn begeleidster weer binnenkwam, heb ik gewacht op zijn reactie. Hij bleef echter rustig zitten. Nadat ik mijn begeleidster had ingelicht, nam zij hem apart op de gang voor een lang gesprek. Ik voelde me ontzettend klein en machteloos.
Het duurde niet lang voordat leerling nummer twee, die blijkbaar bekend staat om zijn ‘buien’, al schoppend tegen tafels de klas in kwam. Ik had hem eerder apart gezet, omdat hij andere leerlingen stoorde. Ik ging verhaal halen maar kreeg nul op rekest. Terwijl mijn begeleidster nog op de gang zat met leerling nummer één, verwees ik ook deze leerling naar de gang. Er gebeurde niets. Ik heb de spullen van de leerling naar de gang gebracht en ben verder gegaan met de rest van de leerlingen. Later herhaalde ik mijn verzoek weer, waarop mijn begeleidster hem eruit zette. Tot slot probeerde ik mijn laatste restje energie in een van mijn brugklassers te steken, die de hele les al niets uitvoerde. Volgens mijn begeleidster heb ik goed gehandeld, omdat ik consequent bleef en niet toegaf. Ik moest het me vooral niet persoonlijk aantrekken, zeker gezien de geschiedenis van deze leerlingen. Haar tip was om voordat ik echt boos word, al ‘boos’ te doen naar de leerlingen. Dit om mezelf te beschermen. Gelukkig zijn er ook kinderen die hun werk hebben afgetekend en in doodse stilte hebben gewerkt. Nu, een aantal uur later, kan ik deze les nog niet helemaal loslaten. Volgende keer sta ik weer op de grond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten