M.: Sukkels

Ik zeg wel eens gekscherend tegen collega's of klasgenoten dat leerlingen sukkels zijn. Dat komt, omdat leraren en andere volwassenen ze zoveel handreikingen doen om succesvoller te worden, maar ze die niet aannemen. Zo heb ik een paar weken geleden een stevige herhaling zinsdelen gegeven, waarna ze zelf wat zinnen moesten ontleden. Ik had benadrukt dat je in een bepaalde volgorde moet ontleden, en dat zinsdelen als het lijdend voorwerp niet altijd in een zin zitten. Vervolgens begint een aantal leerlingen met het meewerkend voorwerp als eerste te zoeken. Een ander deel van de klas ontleedt wel in de juiste volgorde, maar zoekt minutenlang naar een lijdend voorwerp naar een zin waar deze helemaal niet in zit. Tijdens het zelfstandig werken krijg ik dus allemaal vragen. Ik ben erg geduldig en beantwoord iedere vraag met aandacht, maar mentaal rol ik met mijn ogen.

Zelf kan ik me niet herinneren dat ik nooit iets begreep vroeger, zoals sommigen van mijn leerlingen. Maar hun gestuntel laat me wel inzien hoeveel ik zelf gegroeid ben. Zoveel dingen zijn vanzelfsprekend voor me, ik doe ze in een handomdraai. Als ik een zin lees of hoor, kan ik meteen zeggen wat de persoonsvorm is en het onderwerp. Als ik een opdracht of een stuk tekst niet begrijp, lees ik het nog een keer totdat ik het wel snap.

Ik kan ze wel tien keer vertellen dat ze eerst de persoonsvorm uit een zin moeten halen en dan pas het onderwerp, maar uiteindelijk willen mijn pubers zelf uitzoeken hoe ze iets het beste doen. En ja, het zou slimmer zijn als ze meteen naar mij luisterden, en hun andere leraren, en hun ouders. Het zijn een stelletje eigenwijze sukkels bij elkaar. Maar ze komen er wel. Hoe vaak heb ik, sinds mijn twintigste, wel niet gedacht: mijn ouders/leraren hadden gelijk? Op de dag dat mijn leerlingen hetzelfde denken zal ik er niet bij zijn. Desondanks blijf ik ze bestoken met grammatica- en levenslessen, met de hoop dat ze ooit denken: mevrouw M. had gelijk!