Gisteravond begon het al, kriebels en spanning. Ik voelde me alsof ik opnieuw voor het eerst voor de klas zou moeten staan, alle doemscenario's en successtories zijn in mijn hoofd langsgekomen. Waarom ik die spanning voelde? Orde, volgens mij 1 van de moeilijkste onderdelen van het lesgeven. Orde houden is dan ook mijn grootste uitdaging, mijn 'schatjes' zitten niet voor niks in het speciaal voortgezet onderwijs op school en weten het me vaak erg moeilijk te maken. En als er geen orde is, kom ik ook niet aan mijn instructie toe.
Voor de herfstvakantie ging het tijdens het ene blok onwijs goed, tijdens het andere blok was de orde nog ver te zoeken. Ondanks veel reflecteren (ik ben immers student Nederlands aan de HvA) heb ik niet kunnen ontdekken waar dit verschil aan lag. De goede momenten kwamen vanzelf, de mindere momenten bestonden vooral uit heeeeel hard werken. Toch heb ik mijn baan geen moment 'vervloekt', over het algemeen ging het namelijk best aardig. Ik besefte me voor de herfstvakantie dat de leerlingen goed in staat zijn om me mee te slepen in de negatieve benadering, daarom werken we nu ook met een beloningssysteem.
Maar terug naar gisteren, spanning omdat de periode vlak na de herfstvakantie zo'n beetje het laatste moment is om de touwtjes (opnieuw) strak te trekken. Vol goede moed met een klein beetje buikkriebels ging ik dus vanmorgen, na een week vol ontspanning en het bekijken van filmpjes over orde, richting mijn lokaal.
Daar ontving ik mijn leerlingen, ik stond er en maakte duidelijk wat ik van ze verwachtte (jas uit buiten het lokaal, telefoon inleveren voordat je binnenkomt, niet op de banken maar gewoon op je plaats gaan zitten etc.). En wonderbaarlijk genoeg, ze deden het, onder licht gemopper, ook nog! Daarna begon de dag, eerst mentortijd waarin de leerlingen al druk en opstandig waren, ze hadden weinig motivatie en waren constant afgeleid. Het was natuurlijk ook erg belachelijk dat ze na een week vakantie weer aan de slag moesten en dat de uitgebreide vakantieverslagen moesten wachten tot de pauze! Tijdens de les Nederlands, volgend op de mentortijd, heb ik er twee leerlingen uit moeten sturen, je zou zeggen dat het dan wat rustiger werd maar dat was helaas niet het geval. Na Nederlands kwam de Engelse les.
Na ongeveer 5 kwartier worstelen op de maandagochtend besefte ik me tijdens de Engelse les in ene dat het rustig was, de leerlingen waren aan het werk! Vijf minuten voordat de les af was werden door de leerlingen al de pauzevoorbereidingen getroffen, boeken opruimen, eten en drinken pakken, in wegsprintstand zitten om zo snel mogelijk op de lekkere stoelen te zitten etc.
Daar ging mijn hoop op een positieve afsluiting van de les, iedereen op de plaats gehouden en etensspullen weer op laten ruimen voordat ze enigszins vertraagd pauze mochten gaan houden.
En dat was nog maar 1,5 uur! Het volgende blok hadden ze gelukkig gym en het derde blok heb ik ze met veel liefde overgelaten aan mijn collega die op het rooster stond voor een vakles Biologie.
Ondanks dat het voor de herfstvakantie met veel regelmaat erg zwaar was heb ik eerder nog geen moment gedacht: 'waar ben ik aan begonnen?', vandaag is die gedachte echter wel door mijn hoofd geschoten.. Waarom ik dan toch doorzet? Die ene leerling die zulk moeilijk gedrag vertoonde en zich slecht kan concentreren heeft zich netjes afgesloten van de drukte en heeft ontzettend hard gewerkt. De gesloten stugge friese jongen in mijn klas begint te openen en vraagt hulp. De leerling uit de andere klas vroeg na enig nadenken zo lief, naar aanleiding van mijn nieuwe kapsel, 'Wie bent u en wat heeft u met juf Nikki gedaan?'. Als laatste mijn zware autist die slecht aansluiting vind, die liep schaterlachend en moppentappemd samen met een leerling uit 2VMBO-T van de gymzaal naar school.
Het hoort er allemaal bij zeggen mijn collega's, dus ik worstel nog braaf even door! Morgen begin ik opnieuw, strak en consequent zonder discussies in de klas te accepteren.
Ooit zal ik een consequente en ontspannen docent zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten