Ik leer zoveel van mijn leerlingen, misschien nog wel meer dan zij van mij leren!
Mijn leerlingen hebben allemaal een eigen verhaal, een verhaal dat ik in de dagelijkse gang van zaken wel eens 'vergeet'... Op de meest onverwachte momenten komt het verhaal toch weer bij me aan, bijvoorbeeld laatst.
Mijn 'modelleerling' (lief, stuurbaar, grappig, goede cijfers etc.), die nadat hij zich schuldig maakte aan een criminele actie weer zijn best doet om op het juiste pad te blijven, flipte compleet na een kleine correctie van de gymleraar. Omdat de leerlingen druk waren herhaalde mijn collega de waarschuwingsregeling en wees erop dat hij die vanaf dat moment strak ging handhaven. Nog geen minuut later: de betreffende leerling kreeg, omdat hij door het verhaal van de leraar heenpraatte, een waarschuwing. Omdat hij vervolgens in protest ging, en daarmee dus nog steeds door het verhaal van mijn collega heenpraatte, kreeg hij waarschuwing 2. Waarschuwing 2 houdt in dat de leerling naar de kleedkamer gaat en, vaak, na een kort gesprekje met de docent weer de les inkan. Mijn leerling voelde zich onterecht behandeld, hij was immers niet de eerste die zoveel praatte maar werd wel als eerste meteen 'gestraft'. De betreffende leerling besloot dan ook niet even rustig te wachten maar kleedde zich aan en kwam met veel bombarie de gymzaal weer in en richtte zich op mij, ik had immers zijn telefoons nog in mijn bezit (telefoons worden 's morgens ingeleverd en 's middags terug gegeven) en hij wilde naar huis. Met veel moeite wist hij zich in te houden om zelf zijn telefoons uit mijn tas te pakken, hij besefte nog wel dat hij daarmee een stap te ver zou gaan. Ongeduldig en boos ging hij aan de kant zitten om te wachten tot het tijd was. Voordat hij ging zitten moest de frustratie er natuurlijk nog wel even uit door boos een stoel om te gooien.
Terwijl hij aan de kant zat begon hij zich steeds meer met het spel te bemoeien, wat natuurlijk niet de bedoeling is wanneer je straf is 'niet meer meegymen' (waarschuwing 3). Toen hij daarop kort aangesproken werd kwam zijn woede helemaal los, de telefoons maakten niet meer uit en terwijl hij zijn weg naar buiten zocht moesten twee van de stoelen het nog wat heftiger ontgelden (die hebben de andere kant van de gymzaal gezien) en de deur is meerdere keren flink dichtgeknalt..
Dit alles speelde zich af in het derde blok, van ca 12.30 tot 14.00 uur.
Om 14.10 kwam deze leerling, nog steeds boos, op school.. Het was immers buiten schooltijd en hij had recht op zijn telefoons. Voordat ik die aan hem gaf ben ik rustig het gesprek met de leerling aangegaan, dat kostte hem duidelijk moeite maar hij deed z'n best. Samen zijn we tot het compromis gekomen; een gesprek met de gymdocent was in verband met de woede op dit moment voor de leerling echt niet op te brengen. Hij snapte wel dat hij zonder gesprek niet meer de gymles inkon en beloofde daarom voor de volgende gymles dit conflict op te lossen.
De reactie van deze leerling heeft me de hele middag en avond beziggehouden, wat ging er hier mis? Ja, hij was niet degene die het meest praatte en wel als eerst gestraft werd. Het gevoel dat hij vond dat hij onredelijk behandeld werd kon ik dus wel volgen, echter is deze leerling over het algemeen goed in staat om te relativeren en zich te beseffen dat hij op 'de verkeerde tijd op de verkeerde plaats' praatte en dat hij daardoor de dupe was van een net aangescherpte regel. Dit verklaart dus niet zijn heftige woedeuitbarsting.
De volgende dag heb ik, omdat ik vanwege mijn studie maar kort op school was, mijn collega (vakdocent wiskunde) gevraagd om de leerling te begeleiden in het maken van eem afspraak met de gymleraar, iets dat hem zonder problemen gelukt is. Aan mijn collega bekende mijn leerling dat de woede uitbarsting gevolg was van het feit dat hij die woensdagochtend een gesprek had gehad met slachtofferhulp. Dit gesprek had hem meer aangegrepen dan hij kon uiten en die frustratie moest er ergens uit, de gymles dus. En juist dat werd hem ontnomen...
Wat leer ik hiervan? Volgende keer zal ik meer aandacht besteden aan de gevoelens van mijn leerlingen, meer aandacht besteden aan de verschillende afspraken van mijn leerlingen zonder me te laten afleiden door hun stoere gedrag.
En wat nu verder: er speelt altijd meer dan ik als docent kan weten en zien, ook mijn 'modelleerling' heeft een verhaal en een reden waarom hij bij ons op school zit, en dat verdient aandacht! Daarom is het herkennen van en praten over gevoelens, positief en negatief, een doel in het handelingsplan van deze leerling geworden. En hoe we dat gaan bereiken? Dat ga ik samen met deze leerling uitvinden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten