Ook het hele weekeinde heb ik de problemen op mijn stageplek niet uit mijn hoofd kunnen zetten. Het is nu de zesde dag nadat ik de leerlingen voor het laatst gezien heb en er is nog geen nacht geweest dat ik niet aan ze heb gedacht.
Ik heb een uitgebreid programma gemaakt voor op het digibord waarmee ik samen met de leerlingen tot gedragsregels voor hen en voor mij wil komen. Hoewel ik de hele tijd nerveus was terwijl ik het aan het maken was, was ik toch erg blij met het resultaat.
Tot ik thuis kwam en het plan aan mijn ouders, allebei basisschoolleerkrachten, voorlegde. ,,Als het maar niet te lang duurt", adviseerde mijn vader. ,,Ze kunnen zich maar vijftien minuten concentreren en je moet het ook niet te groot maken."
Daar stond ik dan met mijn goede gedrag. Want mijn lesprogramma is goed voor een minuut of dertig. Natuurlijk ben ik op de hoogte van de spanningsboog van de puber, dus heb ik ergens in het midden een zelfstandige opdracht ingebouwd en wil ik het zo interactief mogelijk maken. Ik was zo klaar als ik maar zijn kon (bijna niet), maar door de goedbedoelde opmerking van mijn vader ben ik in één klap weer al mijn zelfvertrouwen kwijt.
Het gaat de hele tijd maar door mijn hoofd heen: wat als ze niet mee willen doen, wat als ze het niet waarderen, wat als ik me zo nog meer treiterijen op mijn hals haal? Want als dit niet helpt weet ik echt niet wat ik moet doen om het schooljaar zonder burn-out uit te zitten. Mijn stagebegeleidster staat achter me en doet haar best mij te helpen, maar ik merkte vorige week dat zij zich ook geen raad wist. Morgenmiddag komt ook de algemene begeleidster een uurtje meekijken om me daarna hopelijk precies te vertellen wat ik moet doen.
Voor nu ga ik een paar bladzijden uit mijn boek lezen tot ik in slaap val. Een droomloze slaap, hoop ik.
Ik heb een uitgebreid programma gemaakt voor op het digibord waarmee ik samen met de leerlingen tot gedragsregels voor hen en voor mij wil komen. Hoewel ik de hele tijd nerveus was terwijl ik het aan het maken was, was ik toch erg blij met het resultaat.
Tot ik thuis kwam en het plan aan mijn ouders, allebei basisschoolleerkrachten, voorlegde. ,,Als het maar niet te lang duurt", adviseerde mijn vader. ,,Ze kunnen zich maar vijftien minuten concentreren en je moet het ook niet te groot maken."
Daar stond ik dan met mijn goede gedrag. Want mijn lesprogramma is goed voor een minuut of dertig. Natuurlijk ben ik op de hoogte van de spanningsboog van de puber, dus heb ik ergens in het midden een zelfstandige opdracht ingebouwd en wil ik het zo interactief mogelijk maken. Ik was zo klaar als ik maar zijn kon (bijna niet), maar door de goedbedoelde opmerking van mijn vader ben ik in één klap weer al mijn zelfvertrouwen kwijt.
Het gaat de hele tijd maar door mijn hoofd heen: wat als ze niet mee willen doen, wat als ze het niet waarderen, wat als ik me zo nog meer treiterijen op mijn hals haal? Want als dit niet helpt weet ik echt niet wat ik moet doen om het schooljaar zonder burn-out uit te zitten. Mijn stagebegeleidster staat achter me en doet haar best mij te helpen, maar ik merkte vorige week dat zij zich ook geen raad wist. Morgenmiddag komt ook de algemene begeleidster een uurtje meekijken om me daarna hopelijk precies te vertellen wat ik moet doen.
Voor nu ga ik een paar bladzijden uit mijn boek lezen tot ik in slaap val. Een droomloze slaap, hoop ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten