De afgelopen nacht heb ik als een baby geslapen, voor het eerst in meer dan een week. Wat betreft stage is er een last van mijn schouders gevallen.
Jammer genoeg kan ik niet zeggen dat dat is omdat mijn lessen vlekkeloos verliepen. De leerlingen van 2d namen mijn pogingen om klassenregels met ze op te stellen totaal niet serieus. Dus blies ik de poging af en zette ze aan grammatica. Het ging beter dan vorige week, maar wat maakten ze het me moeilijk om iets klassikaal te bespreken.
2a was echter een succesverhaal. Veertig minuten lang luisterden ze naar me en dachten mee, kwamen met nuttige aanvullingen. Ik was erg trots en energiek na die les.
De laatste les kwam de schoolbegeleider observeren. 2l was op zijn verschrikkelijkst. De eerste vijf minuten moest de schoolbegeleider al ingrijpen omdat een leerling die een rode kaart moest gaan halen weigerde de klas uit te gaan. Vanaf dat moment was ik uit balans en de hele les is het niet meer goed gekomen.
Mijn stagebegeleidster en de schoolbegeleidster hadden wel gezien hoeveel zorgen ik had na de gang van zaken vorige week en hadden een bespreking terwijl ik met twee nablijvers in een lokaal zat. Toen ik me bij hen voegte en ze ook maar een beetje medeleven toonden barstte ik uit in tranen van machteloosheid.
Ik heb tips gekregen en in overleg heb ik een stapje terug gedaan. Omdat het bij 2a zo goed ging hebben we besloten dat ik die lessen helemaal ga doen. Voor de andere lessen ga ik voorlopig alleen delen van de les verzorgen.
Die middag verliet ik mijn stageschool met kilo's minder mentale bagage dan waarmee ik die ochtend was gearriveerd. Toch had ik het gevoel dat ik was gegroeid als docent en als mens. De belangrijkste les van maandag: je kunt niet een beetje leraar zijn. En dat is verschrikkelijk frustrerend, want met mijn gebrek aan kennis en ervaring ben ik niet meer dan een beetje leraar. Daarom moet ik het beste uit mezelf (blijven) halen, op school, op stage, in alle andere aspecten van mijn leven. Eén voordeel: mezelf hoef ik niet uit te dagen, dat doen de leerlingen wel voor me.
Jammer genoeg kan ik niet zeggen dat dat is omdat mijn lessen vlekkeloos verliepen. De leerlingen van 2d namen mijn pogingen om klassenregels met ze op te stellen totaal niet serieus. Dus blies ik de poging af en zette ze aan grammatica. Het ging beter dan vorige week, maar wat maakten ze het me moeilijk om iets klassikaal te bespreken.
2a was echter een succesverhaal. Veertig minuten lang luisterden ze naar me en dachten mee, kwamen met nuttige aanvullingen. Ik was erg trots en energiek na die les.
De laatste les kwam de schoolbegeleider observeren. 2l was op zijn verschrikkelijkst. De eerste vijf minuten moest de schoolbegeleider al ingrijpen omdat een leerling die een rode kaart moest gaan halen weigerde de klas uit te gaan. Vanaf dat moment was ik uit balans en de hele les is het niet meer goed gekomen.
Mijn stagebegeleidster en de schoolbegeleidster hadden wel gezien hoeveel zorgen ik had na de gang van zaken vorige week en hadden een bespreking terwijl ik met twee nablijvers in een lokaal zat. Toen ik me bij hen voegte en ze ook maar een beetje medeleven toonden barstte ik uit in tranen van machteloosheid.
Ik heb tips gekregen en in overleg heb ik een stapje terug gedaan. Omdat het bij 2a zo goed ging hebben we besloten dat ik die lessen helemaal ga doen. Voor de andere lessen ga ik voorlopig alleen delen van de les verzorgen.
Die middag verliet ik mijn stageschool met kilo's minder mentale bagage dan waarmee ik die ochtend was gearriveerd. Toch had ik het gevoel dat ik was gegroeid als docent en als mens. De belangrijkste les van maandag: je kunt niet een beetje leraar zijn. En dat is verschrikkelijk frustrerend, want met mijn gebrek aan kennis en ervaring ben ik niet meer dan een beetje leraar. Daarom moet ik het beste uit mezelf (blijven) halen, op school, op stage, in alle andere aspecten van mijn leven. Eén voordeel: mezelf hoef ik niet uit te dagen, dat doen de leerlingen wel voor me.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten