Vorige week dinsdag ben ik tijdens het zesde uur he-le-maal afgepeigerd door 2a. Dit is altijd een rommelig uurtje met ze, maar ik had een leuke opdracht en ze hoefden niet de hele les stil te werken, dus ik had goede hoop. ,,Hoe stiller jullie zijn, hoe sneller we klaar zijn met het klassikale gedeelte", hield ik ze voor.
Natuurlijk konden ze het niet opbrengen. Bij alles wat ik ze vertelde, bij iedere opdracht die ik ze gaf, barstte de kakofonie weer los. Ik heb mijn stem verheven, ik heb gedreigd, ik heb gestraft. Niks hielp. Zelfs niet toen ik zei dat de hele klas moest blijven zitten als ze niet direct stil zouden zijn.
Misschien dachten ze: dat doet ze niet. En inderdaad, ik deed het niet. In de plaats daarvan heb ik iedereen die de laatste tien minuten zijn mond nog opentrok laten zitten in de pauze. Dat hielp gelukkig wel, maar ik ben bang dat ik mezelf in de vingers heb gesneden.
Ik let meestal wel op dat ik geen dreigementen uit die ik niet kan of wil waarmaken. Een kat in het nauw maakt echter rare sprongen. Ik heb hier in ieder geval van geleerd dat ik niet meer moet dreigen met het laten nablijven van de hele klas. Dat vind ik zelf helemaal niet eerlijk en het levert een storm van protest in de klas op waardoor het een averechts effect heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten