Woensdag was een dag vol vraagtekens. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor de 6V-leerlingen die deze week schoolexamens hebben. Ik heb ’s middags twee surveillancerondes gelopen, waarbij de leerlingen een column moesten schrijven in een computerlokaal. Het heftige getik op de toetsenborden en de vragende gezichten zorgden ervoor dat mijn eigen gedachten minder sterk aanwezig waren. Even terug naar die bewuste woensdagochtend. Mijn schoolopleider kwam een bezoek brengen aan mijn les. Op zich al doodeng, maar zeker als ze je aan Juffrouw Mier doet denken en het enige geluid dat uit haar mond komt “tuut-tuut-tuut-tuut!” is. Verrassend genoeg kreeg ik twee dagen ervoor een mailtje waar zowaar een positieve boodschap in stond. Ze bedankte me voor mijn goede voorbereiding en zei dat het vast een goede les ging worden. Met uitroepteken. Er was dus hoop.
Mijn les ging over beoordelingswoorden. Woorden die je gebruikt om je mening te geven. De leerlingen moesten dit doen aan de hand van een filmfragment en een zelf te schrijven verhaaleinde. Ik was best trots op mijn les. Er zat voor mijn gevoel een duidelijke lijn in en het was een opbouw naar hun literatuuropdracht, die ze over twee weken moeten uitvoeren. De les was vooraf besproken met mijn stagebegeleidster en na een paar kleine aanwijzingen was de les ruim van tevoren ´af´. Tijdens de les wilde ik letten op mijn directe instructie en mijn stemgebruik. Ik weet dat mijn stem vrij monotoon is, daarom volg ik sinds kort logopedie. De les begon, de leerlingen waren hun lieve en zoekende zelf en na een half uur verlieten mijn schoolopleider en stagebegeleidster het lokaal om mijn les te bespreken. De leerlingen gingen stilletjes aan de slag met hun verhaaleinde. Er werd goed gewerkt en ik kon rondlopen voor praatjes. Het einde van de les verliep minder goed. De leerlingen hadden hun tas ingepakt voor ik er erg in had en juist op dat moment kwam mijn hooggeëerd bezoek terug. Ik kreeg de leerlingen niet meer op hun plek en besloot maar wat rond te lopen en te kletsen.
De bel ging, de leerlingen gingen pauze houden en ik mocht plaatsnemen op het boetebankje. Na twee minicomplimenten trok Juffrouw Mier een blik met verbeterpunten open. Waarom dit, waarom dat, waarom zus, waarom zo? En dat maal tien. Ik besloot alles in me op te nemen en haar verhaal niet als kritiek te zien. Toch was ik niet goed in staat antwoord te geven op haar vragen. Ik weet dat ik lerares wil worden, maar kan niet goed verwoorden waarom. Ik ben geen open boek en dat is volgens haar te merken aan mijn gebrek aan ‘emotioneel contact’ met de leerlingen. Auw. Werk aan de winkel dus en snel een beetje.
Nog steeds proberend deze informatiestroom te verwerken, was het alweer tijd voor de surveillancerondes. Haastig liep ik naar het lokaal, waarbij leerling R. me op de gang staande hield. “Hoe is het gegaan?” vroeg ze. Ik antwoordde dat de juffrouw veel tips voor me had. Daarop trok ze een eng gezicht.
6V´ers, deze column is een ode aan jullie. Jullie zijn het levende bewijs dat stuntelende stagiaires geen blijvende schade aanrichten. Blijf schrijven en ga de wereld verkennen. En R., dankjewel voor het contact.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten