Na een flippende autist, verschillende scheldpartijen en allerlei kleine dingetjes durf ik te zeggen dat ik best wel wat gewend ben... Vandaag was echter toch net iets heftiger dan mijn werkdagen hiervoor.
Mijn ADHD met ODD leerling die vanaf de 'het verkeerde pad' een zware hobbelige zijstraat richting 'de goede weg' ingeslagen is, ik noem hem even J., heeft eerder al laten zien dat hij erg slecht tegen onrechtvaardigheid kan. Tijdens een gymles flipte hij aardig, inclusief slaande deuren en vliegende stoelen heeft hij dat gevoel toen geuit.
In de beginfase van het kortemettenprogramma in mijn klas schoot J. compleet in ODD modus, en even was ik bang dat ik hem zou kwijtraken. Zijn gedrag werd steeds erger, en steeds meer hield ik hem in de gaten en 'moest' ik hem corrigeren. Toen ik twee weken terug via filmfragmenten geconfronteerd werd met het feit dat ik J. wel erg goed in de gaten hield en ik de dag daarna ook nog eens met hem in conflict raakte besloot ik het roer om te gooien. Terwijl we met z'n tweeen in het zonnetje naar de gymzaal liepen, iets vertraagd door ons conflict, besloot ik hem mijn excuses aan te bieden voor het feit dat ik hem teveel op de huid zat. Compleet verrast zakte zijn nog aanwezige boosheid weg en we hebben een goed gesprek gehad. J. begreep dat ik hem niet wilde zien afdwalen en ik beloofde hem iets losser te laten. Het was natuurlijk wel aan hem om daar goed mee om te gaan, en dat deed hij! Sinds dat gesprek, zo'n 1,5 week terug, is J. weer terug. Hij werkt goed, is gezellig, laat zich corrigeren en heeft zonder moeite zijn voorkeursplekje in mijn hart teruggevonden.
Helaas ging het juist met J. mis vandaag. J. rende voor de tweede keer door de gangen achter een brugklasser aan. Door een docent, die J. helaas niet zo goed kent, werd J. naar de conflicthantering gestuurd. J. vond dit onterecht, immers gooide de brugklasser een stoel voor J. neer en kwam deze brugklasser er volgens J. gewoon mee weg. J. kwam mijn klaslokaal in, gevolgd werd door de docent die hem op zijn gedrag aangesproken had. Terwijl ik te horen kreeg wat er gebeurd was kreeg J. een waas voor zijn ogen; hij veegde de spullen van z'n tafel, gooide de stoel opzij en ook de tafel bleef niet op z'n plek staan. Boos liep hij de klas uit, na het dichtslaan van de deur 'besloot' hij nog een klap te geven tegen het glazen raam naast de deur. Gevolg: een klaslokaal vol glas, een gang voorzien van bloeddruppels en vreemd genoeg een gekalmeerde J. die al snel voorzien werd van de nodige verzorging.
Mijn andere lieve leerlingen hielden zich verbazingwekkend rustig en hielpen allemaal uit zichzelf met opruimen, de lieverds. Na enige onrust waren ze ook allemaal al snel weer aan het werk. Het kostte ze wat moeite om de concentratie terug te vinden maar ze hebben me ontzettend verrast met het werk dat ze nog gedaan hebben!
J. kon ondertussen naar de dokter gebracht worden voor hechtingen in zijn arm, echter de vrije docent die met hem mee zou kunnen gaan was nou juist net de docent waar hij het conflict mee had. Helaas had J. op dat moment niet genoeg vertrouwen in het feit dat wij dat wel zouden oplossen en besloot hij, gelukkig wel rustig, naar huis te gaan. Zijn moeder heeft hem opgevangen en na een doktersbezoek is J. nog even op school langsgekomen voordat wij hem (tot nader order) naar huis gestuurd hebben. Tijdens zijn bezoek gaf J. aan dat hij fout geweest is, en vrijwillig nam hij zijn huiswerk mee naar huis.
Na schooltijd is besloten dat J. geschorst wordt vanwege vernieling van schooleigendom en dreigend gedrag naar een docent. Dinsdag mag hij langskomen voor een terugkomgesprek en woensdag is hij weer welkom.
Ondanks alle heftigheid wist J. me nog tot twee keer toe een glimlach te bezorgen, toen ik hem nog even opbelde beloofde hij me dat dit niet in de weg ging staan van zijn verbeterde houding. Ook vertelde hij tijdens zijn korte terugkomst op school dat hij mensen die een raam doorslaan altijd erg stom vond. Waarom hij zichzelf er dan toch schuldig aan maakte? 'Dat raam bleef ondanks alle slaande deuren zolang heel dat ik zeker wist dat het plastic was!', ik weet nu in ieder geval dat de binnenramen ook gewoon van glas zijn...
De hele middag vraag ik me al af waarom ik dit niet kon voorkomen, ik zag het gebeuren en tegelijkertijd werd ik overvallen door de snelheid waarmee J. zijn kookpunt bereikte. Ik baal, ik kon hier niks aan doen maar toch voel ik me sipjes, boos en krijg ik een brok in m'n keel tijdens het schrijven van deze blog. Lieve J., kom alsjeblieft snel weer op school om me te verrassen met je vrolijke humor en je ietwat maffe acties!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten