Na zeven weken lesgegeven te hebben binnen het speciaal onderwijs heb ik ervaringen genoeg om een boek vol te schrijven, wat maak ik veel mee. Zeven weken terug leerde ik mijn leerlingen kennen, allemaal schatjes die met hun ouders aan de tafel tegenover mij kwamen zitten. Braaf vertelden ze over zichzelf, ondertekenden de schoolregels, luisterden keurig stil naar mijn verhaal. Dit kon niet misgaan, ik ben immers al 9x verliefd geworden!
Een dag later, mijn 9 schatjes voor het eerst samen in een klaslokaal. Op basis van de handelingsplannen en intakegesprekken heb ik een plattegrond gemaakt, groepjes van ca 3 leerlingen bij elkaar. 1 van de leerlingen heeft een zware vorm van autisme, de plaats van die jongen heeft me zeker drie slapeloze nachten opgeleverd. Na een kort kennismakingsspel, 'stom! Wij derdejaars leren elkaar vanzelf wel kennen hoor!', in gesprek met de klas over het nut van kennismakingsspellen. En nog geen twee minuten later staat 'mijn al enigszins gespannen autist' met veel bombarie op, scheldt mij uit voor 'stuk onbenul' en (in iets minder mooie woorden) 'totaal onbekwame docent'. Vervolgens verlaat hij de klas, waarbij de deur ernstig mishandeld wordt en de ramen flink heen en weer schudden door de klap van de deur..
Daar sta je dan, vol goede bedoelingen en nog geen 15 minuten als juf voor de klas, enigszins overdonderd. Terwijl ik nog probeer te beseffen wat er gebeurd is zegt een van de leerlingen: 'Dit ligt niet aan u juf, dat gaat zeker nog wel 100 keer gebeuren. Dit deed hij vorig jaar ook heel vaak.'. Mijn hart smelt door deze leerling die me zo lief op mijn gemak probeert te stellen en vol goede moed ga ik verder met mijn programma..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten