Naast het lesgeven op een middelbare school is het lesgeven aan anderstaligen een droomberoep voor mij. Ik was dan ook heel blij toen ik in de herfstvakantie - ik liep in het Stedelijk - gebeld werd of ik wilde invallen op een zaterdagschool in Den Haag. Ik zou een les moeten geven aan een stuk of vijf tweede-taalleerders. Nooit eerder stond ik alleen voor een onbekende groep. Niet alleen kende ik de mensen niet, maar ik had geen idee hoeveel Nederlands ze zouden spreken en maar een beetje een idee van wat ik in de les moest doen.
Vrijdagavond heb ik zeker drie uur zitten voorbereiden. Ik wilde graag een superles maken, maar wist niet precies voor wie. 's Nachts droomde ik - voor zover ik kon slapen - dat alles misliep. Een halfuur voordat mijn wekker zou gaan stond ik met buikpijn op. Met buikpijn maakte ik me op, met buikpijn ontbeet ik, ik had buikpijn op de fiets, in de trein en in de tram. Het hield pas op toen ik de tafels en stoelen klaar zette.
Al mijn zenuwen bleken voor niks geweest. Er kwamen maar drie leerlingen, alle drie uit Midden- en Zuid-Amerika. Hun niveau was precies waar ik me op voorbereid had. Ze vonden de opdrachten leuk en deden goed mee. Sterker nog, het liep gesmeerd en ik had helemaal niet genoeg werk om de vier uur vol te krijgen, besefte ik tijdens de pauze al.
's Ochtends had ik nog een gedichtenbundel mee gegrist om tijd die ik eventueel over zou hebben te doden. Die bleek ik hard nodig te hebben want ik had nog een uur over. Ik heb Herinneringen aan Holland van Marsman voorgedragen en het gevoel van het platte, in nevelen gehulde, uitgestrekte platteland proberen op te roepen. Ze buitelden over elkaar heen om aanvullingen te doen, zo hebben we het uitgebreid over dijken en de watersnoodramp gehad. Ook Voor Ari van Jules Deelder sloeg aan bij de leerlingen. Een halfuur te vroeg, maar voldaan, stuurde ik de leerlingen naar huis.
Vandaag voelde ik me weer een beetje voor de leeuwen gegooid. Met de leerlingen van 2D en 2A zou ik een tekst van nieuwsbericht behandelen, maar mijn stagedocente was vergeten deze te kopiëren. Omdat we wel een tekst van een lager niveau hadden, heb ik die maar gebruikt bij 2D. Dat improviseren een onontbeerlijke bekwaamheid is voor een leraar weet ik, maar mijn les werd er wel een stuk minder leuk van.
Tot slot heb ik vanaf vandaag mijn eigen klasje LOOT-leerlingen. Vijf meiden en drie jongens uit 1 mavo. De jongens spelen op hoog niveau basketbal, de meiden doen een intensieve dansopleiding. Ze missen een les Nederlands in de week, omdat ze zoveel sporten, en die halen ze dan met mij in. Ik had nog geen lesstof, dus ik heb tijdens de les vooral kennis met ze gemaakt. Het lijken me allemaal leuke kinderen, heel open en sociaal.
Ik had wel een gekke ervaring met de jongens uit de klas. Ze kwamen zich met uitgestoken hand aan me voorstellen, dat is niet gebruikelijk op deze middelbare school. Een beetje overrompeld stelde ik me met mijn voornaam voor, ook niet de bedoeling. Meteen erachteraan zei ik dat ze me natuurlijk mevrouw V. moesten noemen. Vervolgens vroegen ze hoe 'jong' ik was (bleek alles mee te vallen) en wilden ze mijn hele arbeidsverleden weten.
Wat bleek, ik heb gewerkt met de vader en de oom van een van de jongens. Hem kende ik ook al, want op zondagen kwam hij geregeld met zijn vader mee. Tot zover had ik lichte argwaan gekregen. Toen vroegen ze nog waar ik op school had gezeten, basisschool, middelbare school en wat voor leerling ik geweest was. Tegen die tijd zaten de meiden ook op hun plek en gebruikte ik de vragen om me voor te stellen. Toen ze weggingen kwamen ze me weer een hand geven en bedankten ze me. Ik greep het maar aan om ze allemaal nog eens goed in de ogen te kijken en hun namen te noemen.
Het gebeurt me regelmatig dat leerlingen gedrag vertonen dat ik niet begrijp. Dat brengt me in de war en ik blijf me maar afvragen of ik beetgenomen word. Ik snap niet wat erachter zit als pubers zich ongewoon gedragen. Later dit schooljaar krijg ik les in adolescentenpsychologie en ik hoop dat dat een en ander voor me opheldert. Voor nu ga ik me weer het hoofd breken over de overdreven vleierijen van 1 mavo en hoe ik het volgende keer kan pareren zonder gezichtsverlies.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten