Spiegeltje, spiegeltje, aan de wand, hoe doe ik alles met
één hand?
Als student/docent is zelfreflectie een onmisbaar onderdeel
van je leven. Je wordt steeds gedwongen na te denken over je eigen handelen.
Terwijl je sommige dingen liever in een donker kamertje stopt om vervolgens de
deur achter je dicht te trekken.
Ik draag doordeweeks drie verschillende petten. Eén op mijn
werk, één op mijn stage en een op de hogeschool. Tussendoor en in het weekend
probeer ik ook nog mezelf te zijn.
Ik denk dat ik redelijk goed ben in wat ik doe. Ik geef
altijd mijn ziel en zaligheid. Na het geven van mijn eerste les kreeg ik te
horen dat het leek alsof ik dit veel vaker had gedaan. Ikzelf zag alleen maar
wat er misging. Tijdens en na vergaderingen vraag ik me af hoe ik overkom. Ben
ik wel stellig genoeg? Wordt er naar me geluisterd? Ook vraag ik me regelmatig
af of ik de juiste studiekeuze heb gemaakt.
Soms zou ik willen dat iemand me vertelt of ik het goed doe
of niet. Een eerlijke spiegel. De kunst is denk ik open te blijven staan voor
feedback en leergierig te blijven. Met de beste intenties kan daar kan geen
reflectiecirkel of roos van Leary tegenop. De stiefmoeder van Sneeuwwitje had
het misschien makkelijk, maar ik benijd haar niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten